آ
ا
ب
پ
ت
ث
ج
چ
ح
خ
د
ذ
ر
ز
ژ
س
ش
ص
ض
ط
ظ
ع
غ
ف
ق
ک
گ
ل
م
ن
و
ه
ی
مِهرنیا
/m.-niyā/
(مهر = مهربانی، محبت + نیا)، 1- از نژادِ مهربانان؛ 2-(به مجاز) مهربان و با محبت.
مَهرو
/mah ru/
(= ماه رو) (به مجاز) زیبا رو.
مَهروز
/mah ruz/
(مَه = ماه + روز)، 1- ماه روز، ماهی که در روز نمایان است؛ 2- (به مجاز) زیبارو.
مِهروش
/m.-vaš/
(مهر= خورشید + وش (پسوند شباهت))، 1- مثل خورشید، مانند خورشید؛ 2- (به مجاز) زیبا رو.
مِهرک
/mehrak/
(مِهر = خورشید + ک/ ak ـ/ (پسوند شباهت))، 1- شبیه به خورشید؛ 2- (به مجاز) زیبارو.
مِهری
/mehri/
(مهر+ ی (پسوند نسبت))، 1- منسوب به مهر، م مهر؛ 2- (در موسیقی) نوعی از چنگ.
مِهرین
/mehrin/
(مهر + ین (پسوند نسبت))، 1- منسوب به مهر. م مهر؛ 2- (اَعلام) 1) نام آتشکدهای در قم؛ 2) نام بنا و ناحیهای در اصفهان.
مِهزاد
/meh zād/
(= مِهزاده)، (در قدیم) بزرگ زاده، شاهزاده.
مَهزیار
/mahziyār/
1- (= مازیار)، ( مازیار؛ 2- (اَعلام) نام پدر علی اهوازی [علی ابن مهزیار اهوازی دورقی شیعی، مکنی (کنیهی او) به ابوالحسن مشهور به پسر مهزیار، وی فقیه و مفسر بود].
مَهسا
/mahsā/
(مه = ماه + سا (پسوند شباهت))، 1- مثل ماه، مانند ماه؛ 2- (به مجاز) زیبارو.